Ciche dziecko w klasie. Dlaczego to właśnie ono często potrzebuje największego wsparcia

Ciche nie znaczy szczęśliwe

Wielu dorosłych utożsamia ciszę z grzecznością i spokojem. Tymczasem za wycofaniem może kryć się niepewność, lęk, niska samoocena albo trudności w relacjach. Ciche dziecko często obserwuje świat z boku, zamiast brać w nim aktywny udział.

Dlaczego ciche dzieci są pomijane?

W klasie uwaga nauczyciela naturalnie skupia się na uczniach aktywnych i problemowych. Ciche dziecko nie domaga się uwagi, a brak sygnału bywa błędnie odczytywany jako brak potrzeby.

Co czuje ciche dziecko?

Ciche dzieci często boją się oceny, nie wierzą w swoje możliwości, wolą słuchać niż mówić i długo analizują, zanim coś powiedzą. Ich świat wewnętrzny bywa bardzo bogaty, ale niewidoczny.

Rola rodziców i nauczycieli

Najważniejsze jest jedno: nie zmieniać dziecka na siłę. Nie każde dziecko musi być liderem. Każde powinno czuć się ważne.

Cisza też jest siłą

Ciche dzieci często mają rozwiniętą empatię, wrażliwość i zdolność obserwacji. W dorosłym życiu te cechy stają się ogromnym atutem.

Najważniejsze: zauważyć

Największym zagrożeniem dla cichego dziecka nie jest jego charakter, lecz to, że nikt go nie dostrzega. A każde dziecko zasługuje na uwagę, zrozumienie i akceptację.