„Nauczyciel się na mnie uwziął”. Jak powinni reagować rodzice, gdy dziecko czuje się niesprawiedliwie traktowane

To zdanie zawsze coś znaczy

Dzieci rzadko mówią takie rzeczy bez powodu. Nawet jeśli ich interpretacja nie jest w pełni obiektywna, emocja jest prawdziwa. Poczucie bycia krzywdzonym lub gorzej traktowanym ma realny wpływ na samoocenę i bezpieczeństwo dziecka.

Pierwszy błąd: natychmiastowa wojna

Rodzic, który od razu przyjmuje narrację „nauczyciel przeciwko mojemu dziecku”, często działa w dobrej wierze. Taka reakcja jednak zamyka drogę do dialogu i uczy dziecko, że konflikty rozwiązuje się przez konfrontację.

Drugi błąd: unieważnianie uczuć

Bagatelizowanie problemu i zaprzeczanie emocjom dziecka prowadzi do wycofania i utraty zaufania. Dziecko przestaje mówić o trudnych doświadczeniach.

Co rodzic powinien zrobić jako pierwszy

Najważniejsze jest wysłuchanie bez oceniania. To moment na uspokojenie emocji, a nie na natychmiastowe wnioski.

Oddziel emocje od faktów

Rolą dorosłego jest pomóc dziecku rozróżnić, czy reakcja nauczyciela dotyczy zachowania, czy ma znamiona niesprawiedliwości.

Kiedy rozmawiać z nauczycielem

Jeśli sytuacja się powtarza i wpływa na funkcjonowanie dziecka, rozmowa z nauczycielem jest konieczna. Jej celem powinno być wyjaśnienie, a nie oskarżenie.

Gdy problem jest realny

W sytuacjach publicznego zawstydzania lub niesprawiedliwego traktowania rodzic ma prawo interweniować i szukać wsparcia w szkole.

Nie buduj w dziecku narracji wroga

Budowanie obrazu szkoły jako wroga pozbawia dziecko poczucia bezpieczeństwa. Celem jest pokazanie, że konflikty można rozwiązywać spokojnie i odpowiedzialnie.